Cała sztuka tybetańska jest na wskroś przesiąknięta buddyzmem. Wszystko ma swój cel i znaczenie, a właściwie po kilka znaczeń - w zależności od rozpatrywanego poziomu nauki i stopnia zrozumienia. Wszystko jest przeniknięte symboliką religijną, psychologiczną i kosmologiczną stapiając się w fascynującą swą różnorodnością.

„Dzieła sztuki Tybetańskiej są czymś więcej aniżeli zwykłymi dekoracjami o estetycznej wartości. Są one przedstawieniami wyższej rzeczywistości zrodzonymi z wizji wew.przeżycia. Ich język formalny jest tak precyzyjny jak np. język mapy czy formuły naukowej, a równocześnie tak naturalny i bezpośredni w swym działaniu jak piękno jakiegoś kwiatu czy zachodu słońca. Jest to język otwierający bramy do misterium ludzkiej duszy i jej ukrytych sił, który może być zrozumiany przez wszystkich uczciwie pukających do tej bramy, gdy dane im zostanie choćby trochę przewodnictwa” (A.Govinda).

Sztuka w Tybecie spełnia też rolę praktyki – była „pojazdem” na drodze ku Oświeceniu. (…)

c.d.n już wkrótce